အလွဆုံးတိုက္ အိမ္ပိုင္ရွင္သူေဌးမႀကီး ေဒၚဝိုင္းရဲ႕ ေၾကကြဲစြာနဲ႔ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေန ရ တဲ့ျဖစ္ရပ္

နင္လားဟဲ့ ေလာကဓံ…အဲဒီအဖြားနာမည္က ေဒၚဝိုင္း လို႔ေခၚတယ္။ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ လယ္နဲ႔ယာနဲ႔တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ေနႏိုင္တဲ့သူ ေတာသူေဌးေပါ့ေလ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ဝန္းက်င္က သူ႔အိမ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အလွဆုံးနဲ႔ ပထမဆုံးေသာ တိုက္အိမ္ပဲ..မွန္ေတြတပ္ထားတဲ့ သူ႔အိမ္ျပတင္းေပါက္ေတြကို

တစ္ၿမိဳ႕လုံးကလူေတြ အထူးအဆန္းလုပ္ၿပီး သြားၾကည့္ၾကတာကိုကြၽန္ေတာ္မွတ္မိေနေသးတယ္။

သူ႔မွာ ေမာင္မိုးနဲ႔ မေအးဆိုတဲ့ သားသမီးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္..စီးပြားေရးေလးက အတန္ငယ္ေျပလည္ေတာ့

သားနဲ႔သမီးကို အရမ္းအလိုလိုက္တာ..ေယာက်္ားကလည္း လူေအးတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ လယ္ေလးလုပ္လိုက္ တရားေလးထိုင္လိုက္နဲ႔ တစ္ေနကုန္ေတာင္

စကားတစ္လုံးမေျပာတဲ့သူမ်ိဳး..သားသမီးကို စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔မခ်စ္တတ္ေတာ့ ႏွစ္ သလိုျဖစ္ၿပီး သူ႔သားနဲ႔သမီး ဆိုးခ်က္ဆိုတာ ကမ္းကုန္တယ္ေျပာရမယ္။

အေမက အလိုလိုက္ အေဖက လူေအးဆိုေတာ့ ေသာင္းက်န္းခ်င္တိုင္းေသာင္းက်န္းတယ္ဆိုတာေလ..မိဘကို ငယ္ပါနဲ႔ႏႈင္းၿပီးဆဲတယ္ဆိုတာကေတာ့ မနက္တိုင္းၾကားရလို႔ ႐ိုးေနၿပီ။

စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို မေအကို ပါးေလးနားေလး ႐ိုက္တတ္ေသးတယ္။ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ေဒၚဝိုင္းရဲ႕ ခင္ပြန္း ကိုလူေအးႀကီး ဆုံးပါေလေရာ ပထမတစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေတာ့

အေျခသိပ္မပ်က္ဘူး..သုံး ေလး ႏွစ္ေလာက္လည္းၾကာေရာ ဟိုလူကလိမ္ဒီလူကလိမ္ ၊ သားက အရက္သမား ၊ သမီးက ဖဲသမားဆိုေတာ့ရွိတဲ့လယ္ေတြေရာင္းလိုက္ရတယ္..အဲဒီမွာ

မေအႀကီးငုတ္တုတ္ရွိရက္သားကို သားနဲ႔သမီးက အေမြေတာင္းေတာ့တာပဲ..ရွိတဲ့တိုက္အိမ္ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးၾကၿပီေလ..ရပ္ကြက္က

ရပ္မိရပ္ဖေတြ တားေနတဲ့ၾကားက ေဒၚဝိုင္းႀကီးတစ္ေယာက္ အိမ္နဲ႔ ၿခံကိုေရာင္းၿပီး သားနဲ႔သမီးကို အေမြခြဲေပးလိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ေငြထုတ္ပိုက္ၿပီး သားနဲ႔သမီးက တစ္ျခားၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းသြားပါေလေရာ။ပထမေတာ့ သားရွိတဲ့ၿမိဳ႕ သမီးရွိတဲ့ၿမိဳ႕ေတြမွာ

တစ္လွည့္စီ လိုက္ေနေသးတယ္။သားအလိမၼာတုံးေလးက မူးလာတိုင္း အေမအိုႀကီးကို လက္သီးစာ ေျခေထာက္စာေလး ေကြၽးေနေလေတာ့ ဒဏ္မခံႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး

သမီးရွိတဲ့ၿမိဳ႕ကိုတစ္လွည့္သြားေနတာေပါ့ သမီးအလိမၼာေလးကလည္း ညညဖဲဝိုင္းမွာ ဒီအဖြားႀကီးကဘုရားအက်ယ္ႀကီးရွိခိုးလို႔

နားညည္းတယ္ဆိုၿပီးဖဲဝိုင္းရွိတဲ့ညတိုင္း အေမအိုႀကီးကို အိမ္အျပင္ၿခံေထာင့္က ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ ဖ်ာခင္းၿပီး အိပ္ခိုင္းတယ္။

ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ ေဒၚဝိုင္းတစ္ေယာက္ ၁ ပတ္ေလာက္နဲ႔ ေအာက္ပိုင္းခ်ိၿပီး လမ္းမေလ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဒါက ေဒၚဝိုင္းဆိုတဲ့ အဖြားႀကီး ရဲ႕ ကိုယ္ေရး

အက်ဥ္းဆိုပါေတာ့ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကိုျပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္လုံး ႏွစ္ဖက္လုံးကြယ္ေနၿပီ..သားနဲ႔သမီးရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ကေန သူ႔ဇာတိကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးဆီျပန္လာၿပီး

တုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္းအားျပဳလို႔ ႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္အနက္ေရာင္အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ကို ခါးမွာခ်ည္ၿပီး ဟိုလူ႔အိမ္ကထမင္းေတာင္း ဒီလူ႔အိမ္ကဟင္းေလးေတာင္နဲ႔ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို

ဆင္းရဲႀကီးစြာျဖတ္သန္းေနရတယ္။တစ္ေန႔ေတာ့ လမ္းေဘးမွာလဲေနတဲ့ ေဒၚဝိုင္းကို ဘိုးဘြားရိပ္သာပို႔ဖို႔ရပ္ကြက္ကလူေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို တာဝန္ေပးတယ္

မ်က္စိကမျမင္ ေျခေထာက္ကမသန္ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနရွာတဲ့သူ႔အတြက္ အဆင္ေျပမယ့္ဘိုးဘြားရိပ္သာေလးတစ္ခုကို ရွာၿပီးကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္

လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ဘိုးဘြားရိပ္သာကိုေရာက္ေတာ့ နာယကဆရာေတာ္ဆီမွာခြင့္ပန္ၿပီး ေဒၚဝိုင္းကို အဖြားေဆာင္မွာေနရာေပးတယ္..သူ႔ ခါးမွာ ႀကိဳးနဲ႔ က်စ္ေနေအာင္ အၿမဲခ်ည္ထားတဲ့

ႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္အနက္ေရာင္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ကယူၿပီးသူအိပ္ရမယ့္ ကုတင္ေျခရင္းက ေသတၱာေလးထဲ ေျပာင္းထည့္ေပးတာေပါ့..

ႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္ေလးထဲမွာ …ေယာဂီထမီ အေဟာင္းတစ္ထည္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း သဘက္တစ္ထည္အဖာရာ ဗလပြနဲ႔ အေႏြးထည္တစ္ထည္ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္တစ္စုံတစ္ရာကို

လိပ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပုဝါေလးတစ္ခု..စုစုေပါင္းပစၥည္း ငါးမ်ိဳး ထြက္လာတယ္။လက္ကိုင္ပုဝါေလးထဲမွာ ဘာမ်ားပါလို႔ ဒီေလာက္တ႐ိုတေသ

သိမ္းထားတာပါလိမ့္ဆိုၿပီးကြၽန္ေတာ္ေျဖၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ..အိုး…..သူ႔အေပၚ ဘဝတစ္သက္တာလုံး ႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝကို သူေတာင္းစား သာသာျဖစ္ေအာင္

လုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို အားကိုးရာမဲ့ေအာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ ဓာတ္ပုံေလးထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေလ ရင္စို႔သြားလိုက္တာ ဆိုတာ..မိဘ ေမတၱာ ..မိဘေမတၱာ..စာဖြဲ႕စရာ စကားလုံးမရွိဘူးဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲ..ကြၽန္ေတာ္ေတြးတယ္

…သူကမ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီေလ..ဒီဓာတ္ပုံကို သူသိမ္းထားေတာ့ေရာ ျမင္ရပါ့မလား..ျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္..ေနာ္..ဒီဓာတ္ပုံကို

အဖြားအိုဟာမိခင္ေမတၱာအလင္းနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ခံစားျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ပစၥည္းေလးေတြကို ေသတၱာထဲ စီစီရီရီထည့္ၿပီးကြၽန္ေတာ္ျပန္မလို႔ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္

“အဖြား ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္..”“ေအး..ေအး..ျပန္ေတာ့ ျပန္ေတာ့..”ကြၽန္ေတာ္လွည့္ထြက္လာတဲ့အခါ အဖြားဝိုင္းကကြၽန္ေတာ့္ကို

လွမ္းေခၚတယ္..“လူေလးေရ..လူေလး..အဖြားသားနဲ႔သမီး ကိုမိုးနဲ႔ မေအး က အဖြားကိုလာရွာရင္အဖြားဒီေရာက္ေနတယ္လို႔

လမ္းၫႊန္လိုက္ပါအုံးေနာ္..”ဘာအေျဖမွ ျပန္မေပးဘဲ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ဆက္ေလ်ာက္လာခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔……ဘိုးဘြားရိပ္သာတစ္ခုရဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စြာနဲ႔ ထိုင္လိုက္ အိပ္လိုက္ လုပ္ေနရင္း ….ဘယ္ေတာ့မွ လာေတြ႕မွာမဟုတ္တဲ့ သားနဲ႔သမီးကို

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႀကီးစြာ ေစာင့္ေနရင္း …လက္ကိုင္ပုဝါေလးထဲက သားနဲ႔သမီးဓာတ္ပုံကိုကန္းေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ အလြမ္းေျပၾကည့္ရင္း

အဖြားအိုတစ္ေယာက္ဟာ …ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ျဖတ္သန္းေနေလရဲ႕…။

#crd

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *